Değerli dostlar,

Ülkemizin içinde bulunduğu şartları ciddî buluyorum, önemsiyorum gelişmeleri tehlikeli görüyorum. Bu sebeple bize bu toprakları haram etmeye çalışan Batı’nın neresi olduğunu dört yazıdır anlatmaya çalışıyorum.

(Zira Batı, tıpkı Endülüs’ü düşmanından kurtardığı gibi, Anadolu’yu da Türklerden temizlemek istemektedir. Bunun adının Reconquista olduğunu uzun uzun anlatmıştım.)

Milletimiz henüz işin ciddiyetini kavramamıştır. Yine yanlış politikalarla yanlış yöne çekilmektedir Türk milleti. Balkan Savaşları’nın başlangıcında, biliyorsunuz ki, kendi tebaamız olan milletleri, Osmanlı’nın vilayeti olan milletleri Batılılar desteklemişlerdi. Bulgarlar, Sırplar, Karadağlılar, Yunanlılar, Arnavutlar milliyetçilik davası gütmüşlerdi. Bu vilayetlerimizin halklarını Batılılar ve Ruslar kışkırtmışlardı. Ama Osmanlılar da akıl almaz hatalar yapmışlardı. Yöneticilerimiz de Batı’nın ve Rusya’nın ataklarını dengeleyecek stratejik akıl yoktu. Düşünmeye zamanları yoktu. Zira, tabir yerinde ise dereyi geçerken at değiştirmeye kalkmışlardı. Devletimizin başı büyük oranda belada iken, o günün şartlarında padişahı devirme fikrine saplanmışlardı. Padişah devrilince, Meşrutiyet idaresi gelince her şeyin hallolacağını zannediyorlardı. Hâlbuki tam tersi oldu.

Savaşa hazır olunmadığı halde, içeride büyük karışıklıklar olduğu halde, acemi yöneticiler “harp” istiyorlardı. Bu sebeple yükseköğrenim gençliğine mitingler yaptırıyorlar, “savaş isteriz” diye slogan attırıyorlardı. Bu çok büyük bir hata idi. Osmanlılar savaşa girmemeliydiler. Üstüne üstlük, Birinci ve İkinci Balkan Savaşlarından sonra bir de, hiç lüzumu yokken, hiçbir hazırlığı yokken, zaten savaştan yeni çıkmışken, sırf Almanların gazına gelerek Osmanlı kaht-ı ricali Birinci Dünya Savaşı’na girmeye karar verdi.

Almanların, savaşa sokmak için Enver Paşa’yı nasıl aldattıklarını Kâzım Karabekir Paşa şöyle anlatır: Sonraki Sayfa »

Bugünlerde Türk Batı ilişkileri, Balkan Savaşı öncesi zamanlarda olduğu gibi, yine ivme kazanmıştır. Batı Türkler üzerindeki tarihi emellerini gerçekleştirmeye çalışmaktadır. Ortadoığu’da amacı ne olduğu bilinmeyen bir büyük savaşın içinde iken Batı ile ilişkilerimize dikkat etmemiz gerekiyor.

Balkan Savaşları öncesinde Osmanlı yöneticileri büyük hatalar yapmışlardı. Hem siyasî, hem de korkunç istihbarat hataları yapmışlardı.

Bugünkü devlet adamlarımıza, o zamanın yöneticilerinin yaptığı hatalar örnek olmalıdır. Geçmişte yapılan hatalardan ders çıkarılmalıdır.

Görüyorum ki bu ders hiçbir şekilde çıkarılmamaktadır. Savaş, “strateji” demektir. “İttifak” demektir. İttifak ilmini, siyasetini tam anlamıyla uygulamak gerekmektedir. Halen ülkemizin hiçbir ciddi ittifakı yoktur. Ve devletimiz yine tecrit edilmiş (yalnız bırakılmış) bir şekilde büyük bir harbe girmeye çalışmaktadır. Bu son derece hatalıdır.

Fatih’in ve Kanuni’nin Batı’ya karşı takip ettikleri ittifak ve parçalama politikaları unutulmamalıdır. Bu gün de benzer politikalar geliştirmek gerekmektedir.

Biliyorsunuz ki Fatih, İstanbul’u fethettikten sonra Batıyı büsbütün bölmeye çalıştı. Roma İmparatoru sıfatı ile yeni Ortodoks Cihan Patriği’ni seçtirdi. Latin kilisesine düşman olan Bizans ileri gelenlerine iltifatlar etti. Katolik ve Ortodoks aleminin birleşmesini engelledi.

Kanunî de aynı şekilde düşmanı bölmüş, parçalamıştır. Şarlken Avrupa’sını ikiye bölmüştür. Katolik ve Ortodoks alemin birleşmesini engellemiştir. Protestanlara hayat hakkı tanınmasını istemiştir. Mohaç Savaşı’nın yegane hedefi düşmanı bölmekti. Nitekim Avrupa’da büyük bölünme olmuş, Macaristan Kanuni’nin kontrolüne girmiştir. Macar yöneticilerini Kanunî atamaktaydı. Sonraki Sayfa »

 

 

 

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Amerika Birleşik Devletleri ile ittifakının mümkün olmadığını bütün detayları ile anlattık. Şimdi aynı şekilde Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Avrupa Birliği ile ittifakının mümkün olup olmadığına bakalım.

 AB ile Türk Milletinin İttifakı Mümkün Değildir

Evet, “Avrupa Birliği”… En önemli mesele… Avrupa Batısı Türk milletinin bin yıllık komşusu… Türk milletinin devletinin bin yıllık yokuşu! Bin yıldır gelip gittiğimiz, Roma kalesinin mazgallarının önüne kadar, Baltık Denizi’ne kadar, Vistül nehrine kadar Türk akıncılarının taradığı toprakların adı: Avrupa!

 

Bir kıtanın adı Avrupa! Ama şimdi birleşmiş bir millet, yani tek devlet. Birleşmiş bir ülke. Avrupa Birliği İmparatorluğu! Neden birleşmeye ihtiyaç duyar dünün kanlı bıçaklı düşman milletleri! Kime karşı birleşirler!

 

Gerçekten; “Avrupa Birliği” deyince içimizden neler geçer! Türk milletinin içinden neler geçer!

 

Avrupa bin yıldır mücadele ettiğimiz bir coğrafyadır. Bu sebeple; bize göre, asıl üzerinde durulması gereken konu Avrupa’dır, Avrupa Birliği ile Türk milletinin ittifakıdır. Asıl konu bu ittifakın mümkün olup olmadığı konusudur.

Türkiye Cumhuriyeti Batı ittifakına girmek istiyorsa önce Sevr’i çözmelidir, Lozan’ı çözmelidir!

Türkiye Cumhuriyeti Avrupalı milletler ile iç içe yaşamak istiyorsa önce Balkanların hesabını sormalıdır!

Türkiye Cumhuriyeti onuru ile Batı ittifakı içinde yer almak istiyorsa; önce Batı Trakya’nın, Mezopotamya’nın, Hicaz’ın, Filistin’in hesabını sormalıdır!

Türk milleti Avrupa Birliği karşısında onuru ile yaşamak istiyorsa; önce Çanakkale’nin hesabını sormalıdır!

Türk milleti önce Girit’in, 12 adanın, Kıbrıs’ın hesabını sormalıdır! Türk milleti ile Batı arasındaki bin yıllık mazi önce ibra edilmelidir! Lozan yeniden gözden geçirilip ibra edilmelidir. Türk milleti Batının düşmanı değildir. Batı düşmanlığı asla yapmaz. Türk milleti kin tutan bir millet de değildir. Zaten kendisine yapılanları da unutmuştur. Ama Batı, Türk milletinin Batıya ve dünya insanlığına bu sofistik bakışına rağmen düşmanlığını hiç unutmamış, ana hedeflerini hiç değiştirmemiştir. Batı hala Anadolu ile ilgili, topraklarımızla ilgili emellerini unutmuş değildir. Batı hala “Şark Meselesi”nin peşindedir, “Sevr” peşindedir.

 

“Batı” derken asıl anlaşılması gereken coğrafyanın neresi olduğunu Türk milleti çok iyi bilmektedir.

 

Evet, Türk milletinin içinden “Batı” deyince neler geçmektedir!

 

Türk milletine göre Batı, herhalde Avrupa olmalıdır!

Batı, Bizans olmalıdır! Batı, Eflak-Boğdan olmalıdır, Bosna-Hersek olmalıdır!

Batı, Sırpsındığı olmalıdır, Varna olmalıdır, Kosova olmalıdır!

Batı, Mohaç olmalıdır, Viyana olmalıdır!

Batı, Tuna Nehri olmalıdır!

Batı, Vatikan olmalıdır, Papa Urban, Piyer Lermit (Pierre L’ermitte) olmalıdır!

Batı, herhalde hazmede hazmede Endülüs’ü bitiren yer olmalıdır!

Batı, Haçlı Seferlerinin başladığı yer olmalıdır!

Batı, Engizisyon olmalıdır, barbarlık olmalıdır, korsanlık olmalıdır! Batı 100 yıl savaşlarının, 30 yıl savaşlarının, yedi yıl savaşlarının yapıldığı yer olmalıdır!

Batı, Kapitalizmin, Komünizm’in ve her türlü sakat ve sapık, sakat ve egoist düşüncenin, her türlü sakat ideolojinin başladığı, yeşerdiği yer olmalıdır!

Batı, büsbütün ahlak kurallarının bittiği yer olmalıdır!

Tarih, işte böyle bir Batı ile Türk milletini kaderin cilvesi olarak karşı karşıya getirmiştir. Avrupa’nın topraklarımız üzerindeki emelleri, tarihi geçmişimiz bu sebeple çok önemlidir. Bin yıllık Türk-Batı ilişkileri bugün de hayatiyetini aynen korumaktadır. Orta Asya deposundan nüfus getirerek Balkanlar’a kadar etki alanı kuran Türk milletinin, Türk düşüncesinin, Türk medeniyetinin ilerlemesinin Batılılar tarafından durdurulduğu bir gerçektir. Türk milleti II. Viyana bozgunundan sonra geri çekilmeye başlamıştır. Bu geri çekiliş değişik şekillerde halen devam etmektedir. Balkan Savaşları ve sonra Birinci Dünya Savaşı ile Osmanlı İmparatorluğu bitmiştir. İstiklal Savaşı ile belki Batı kovularak yeni bir Türk devleti tekrar kurulmuştur! Ama şimdi, Türk milletinin adeta mecali tükenmiş, direnişi kırılmıştır! Tamamen tükenme, kırılma noktasına gelen bugünkü mücadele, tarihi kavrayan, mağlubiyeti anlayan, neticede Batının vuracağı son darbe ile tükeneceğini anlayan Türk milletinin yeniden uyanışı ile yeni bir boyut kazanacaktır.

 

Türk milletinin Batı’ya sitemle bakmasının asıl sebebi; bizi mağlup eden Batı’nın, Türklerin Anadolu’dan da kovulması mücadelesini sürdürmesi sebebiyle, duyduğu nefrettir. Batı, Endülüs devletini yıkarken de böyle yapmıştır. Tam anlamıyla bir “Reconquista” uygulamıştır. Kaybettiğine inandığı topraklarını geri almak için Endülüs halkına yapmadığı zulüm kalmamıştır. Bu sebeple “Batı” derken hep kavgalı olduğumuz, mücadelenin ve direnişin, yani Haçlı Seferleri’nin hala sürdürüldüğü, topraklarımızda gözü olan bir kıta Avrupa’sını anlamaktadır Türk milleti.

Ancak, Türk milletinin temsilcisi iktidarlar Batının stratejik oyunlar karşısında bir kurmay aklı ile davranıp, Batının en şiddetli düşmanlarını karşılayacak bir devlet politikası takip edememiştir.

Her şeyden önce, bin yıllık barışmaz iki düşmanın dost olmasını Türk diplomasisi engelleyememiştir. Vatikan ile Patrikhane’nin barışması, yani Katolik ve Ortodoks alemin barışmasını engelleyememek devletimizin en büyük hatası olmuştur. Türkiye Devleti, düşmanlarının barışmasını değil, aralarındaki sorunların devam etmesini, kendi aralarındaki anlaşmazlıkların büyümesini, Avrupa’nın yüz yıl savaşlarına, otuz yıl savaşlarına, yedi yıl savaşlarına geri dönmesini sağlamalıdır. Düşmanın barışmasını değil, bütünleşmesini değil, yeni yeni ittifaklar kurmasını değil, yeni yeni silahlar, yeni icatlar bulmasını değil, bilakis bütün bunları hiç yapamaması için araya büyük düşmanlıklar koyması gerekir. Devlet, düşmanın kuvvetlenmesini önleyen bir akla sahip olmalıdır.

Halbuki, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni  idare edenler, tam tersine, düşmanlarını barıştırma politikası izlemektedir. Tıpkı İttihat Terakki gibi… Kiliseler ve Mektepler Kanunu’nu çıkararak düşmanları barıştırmıştı İttihat Terakki.

Hele hele 94 yıl sonra İzmir’e Yunanistan’ın, Hıristostomus’un yerine yeni Metropolit atamasını kabul etmek son derece yanlıştır. Devlet bu tür gelişmelere engel olmalıdır.

Özet olarak, Türkiye Cumhuriyeti, bin yıllık tarihinde olduğu gibi, yine büyük bir düşman saldırısı tehlikesi ile karşı karşıyadır. 93 Harbi’ni, Balkan Savaşları’nı, Birinci Dünya Savaşı’nı yaşayan bu millet aklını başına toplamalıdır. Düşmanlarımızın hiç ama hiç toleransı yoktur. Bu böyle bilinmelidir.

Düşmanlarımızı düşman bilmeliyiz. Ve düşmanı alt edecek bütün tedbirleri almalıyız.

Her şeyden önce durumun nezaketini anlayıp, büyük bir diplomasi uygulamalıyız. Diplomatik dil kullanmayı öğrenmeliyiz. Şu an devletimizi idare edenlerin bu konularda hiç tecrübeleri yoktur. Uluslararası diplomaside “kabadayı-külhanbeyi” ağzı kullanmak yanlıştır.

Avrupa Birliği aslında Avrupa imparatorluğudur. Bu imparatorluğun karşısında kendi gücümüzü toplamalıyız. İttifaklarımızı toparlamalıyız. Seferberlik anlamında topyekûn harbe hazırlıklı olmalıyız.

Özet olarak; Avrupa Birliği ile Türk Milletinin ittifakının mümkün olmadığı bilinmelidir.

Elbette ki, Türk milleti tarihi geri çekilişini durduracak, direnişini sürdürecek, vatanını savunacaktır Batıya karşı.

 

İşte hala aramızda derin ve kesif mücadelenin sürdürüldüğü bu Batı ile Türk milletinin ittifakının mümkün olmadığını sorgulamaya çalışacağız. Eğer böyle bir ittifak yapılacak ise, yukarıda anlattığımız “ittifak” kurallarına göre işbirliği içinde bulunulması lüzumunu Türkiye devletinin idarecilerine ihtar etmeye çalışacağız. Bize göre asıl konu, Avrupa Birliği ile Türk milletinin ittifakının mümkün olup olamayacağı konusudur. Türk milleti ile Batı’nın bugün kuracağı ittifakın manası, ABD ile kurulan ittifaklardan farklıdır. Kabul etmek gerekir ki, gerçekte Türk-Batı ittifakı, Avrupalı milletler ile Türklerin Avrupa Birliği İmparatorluğu içerisinde ortak bir hayat süreceği anlamına gelecektir. Bu mümkün müdür?

 

Bugün Avrupa Birliği’ni meydana getiren devletler; tarihlerindeki Yüzyıl Savaşları’nı, Otuz Yıl Savaşları’nı, Engizisyon mahkemelerini, yaptıkları barbarca istilaları dikkate alarak, ayrıca, kendi ortak medeniyetlerinin ortak paydası ile birleştirici özelliklerini de dikkate alarak, Avrupa Birliği gibi yeni bir “birliktelik” kurabilirler. Kendi tarihlerindeki çelişkileri, savaşları bir daha yaşamamak için böyle bir birlikteliği arzu etmiş olabilirler. Bu, Avrupalı düşünürlerin beş yüz yıllık hayalidir. Rönesans ve Reform hareketleri,  1789 Fransız İhtilali’nin getirdiği seküler dünya anlayışı ile belki bir zaman daha kendi aralarında huzur içinde yaşayabilirler. Batı kültür ve medeniyetinin nihai yaşam tarzı bugünkü Avrupa milletlerini böyle bir birlik içinde yaşamaya zorlayabilir, mecbur edebilir. Ama medeniyet olarak farklı bir yapıya sahip olan Türk milletinin bu yapı içinde mutlu olması asla düşünülemez. Aşağıda Avrupa’nın bugüne gelinceye kadar geçirdiği aşamaları anlatacağız. Ayrıca Avrupa devletleri arasındaki bölünmeleri ve çeşitli Avrupa devletlerinin ve milletlerinin kendi aralarında hala problemlerinin nasıl devam ettiğini de anlatacağız. Dikkatlice incelendiğinde görülecektir ki; bugün Avrupa Birliği’ni meydana getiren devletler, başlangıcından beri birbirlerine asla güvenmemişlerdir. Orijini Doğu kültürü olan Rönesans ve Reform hareketlerine rağmen, 20. yüzyılda dahi iki defa dünya savaşına girecek kadar düşmandırlar birbirlerine. Bu düş-manlık, elbette ki öncelikle Batı medeniyetinin esasını oluşturan değerlerin ahlaki ve insani olmayan temellere dayanmasından kaynaklanmaktadır. Batı medeniyeti temellerini bir türlü ilmi, insani ve ahlaki temellere oturtamamıştır. Farklı kültürler, farklı mezhepler ve farklı menfaatler, Batı medeniyetinin farklılaşmasını ve bugünkü kavgaların da esasını teşkil etmektedir. Bu tezatların ortadan kaldırılması ve savaşların önlenebilmesi hiçbir zaman mümkün olmayacaktır. Batı asla istikrara kavuşamayacaktır. Bu patolojik yapının, bu tezatlar diyarının, hangi birlik altında toplanırlarsa toplansınlar, barışı ve istikrarı sağlaması mümkün değildir.

Aşağıdaki değerlendirmeyi 2010 yılında yayınlanan “Batı Ve İçindekiler Çatışacak-Domuzları Köpeklere-Köpekleri Domuzlara” adlı kitabımdan aktarıyorum.

Türk Silahlı Kuvvetlerine karşı yapılan Ergenekon kumpası ile ilgili değerlendirmeler yapmıştım bu kitapta. Ve “bu bir savaştır, saıvaşı nasıl kazanmak gerekiyorsa öyle davranılmalıdır” demiştim. ABD, gerçekte Türkiye ile bir “BEŞİNCİ KOL SAVAŞI” yapmaktadır. Bunu Türk genelkurmayı, Türk siyaseti, Türk devlet adamları o gün görebilmeliydiler. Ama göremediler.

Bendeniz, aşağıda okuyacağınız üzere, ABD ile Türk milletinin ittifakının mümkün olmadığını yazmıştım. 15 Temmuz darbe girişimi doğrudan doğruyaı bir ABD operasyonudur. Fethullah Gülen bu işin sadece kılıfıdır. Uyarmak vatan borcumdur diye haykırmıştım. Ama sesimi duyan olmadı.

Şimdi gelinen noktada, Türk devletinin önünde yeni kara günler vardır. Yeni Balkan Savaşları, yeni dünya savaşları vardır. İçinde bulunduğumuz durum, Baılkan savaşları öncesi durumu hatırlatmaktadır.

Biliyorsunuz ki, Osmanlı Devleti, yapılan büyük hatalar yüzünden Balkan Savaşlarına girmiştir. Öyle bir durum meydana geldi ki, devlet savaşırken, bazı subaylar ve yöneticiler güya Abdülhamit istibdadına karşı mücadele ediyordu. Hatta rejimi değiştirmeye çalışıyorlardı. Ordu üzerinde operasyonlar yapıyorlardı.

Şimdi devletimiz yine aynı sorunlarla karşı karşıya kalmıştır. O zaman yine Batılılar tarafından Makedonlar, Sırplar, Arnavutlar kışkırtılmıştı. Ermeniler kışkırtılmıştı. Şimdi yine benzer terör olayları ile devlet yıpratılmıştır. O zamanlar orduda ayaklanmalar olmuş, birçoğu siyasete girmiş ve Abdülhamit’i devrirek Meşrutiyet idaresini getirmek istiyorlardı. Onlar sorumsuzca rejim değişikliği isterken devlet savaşmaktaydı.

İttihat Terakki’nin devlete hakim olmasından sonra partizanrlık almış yürümüş, gerçek sorumlunun kim olduğu anlaşılamamış, İttihat Terakkiciler devletin değil, partinin başarısı için uğraşmışlardı.

Özet olarak devletimiz yine aynı hataları yapmaktadır. ABD ile Türk milletinin ittifakının mümkün olamayacağını devleti idarenler bilmeliydiler.

Şimdi lütfen bu konuyu işlediğim aşağıdaki yazıyı okuyunuz.

 

ABD İle Türk Milletinin İttifakı Mümkün Değildir:

 

NATO’nun içinde bulunmamız, yani ABD müttefiki olmamız sebebiyle önce bu Amerikan Batısı konusunu inceleyelim. Daha sonra asıl konu olan Avrupa Birliği (AB) ve dolayısı ile Avrupa kıtası ile olan ilişkilerimizi analiz edelim. Çünkü gerçekten de ABD ile ilişkilerimizi dirayetli bir devlet politikası ile istediğimiz rotada götürebiliriz. Türkiye devleti ciddi devlet politikası uyguladığında ABD ile ilişkilerini kendi menfaatlerini koruyarak sürdürebilir. ABD’ye, “buraya kadar!” diyebiliriz. Üslerini söküp atabiliriz. Stratejik olarak PKK ile ilişkisini kesebiliriz. Ermeni meselesindeki desteğini elimine edebiliriz. Ruhban okulu, Patrikhane ile ilgili girişimlerini boşa çıkarabiliriz. Mesela; Amerika’ya rağmen Kıbrıs harekâtını gerçekleştirdik. Eğer Türkiye devleti “devlet” olmaya karar verirse, ABD’nin bütün teşebbüslerini boşa çıkarabilir. Keza; ABD menfaatlerini teminat altına alınca de hepsini terk edip gidebilir. Bütün müttefiklerine dirsek çevirebilir. PKK’nın da, Ermenistan’ın da, Kürtlerin de ipini çekebilir.

 

ABD efsanesi; tarihi literatüre göre düşünülürse, yani tarih süresi esas alınırsa, henüz yenidir. Daha 200 yıl bile olmamıştır. Bugün bütün dünyada Amerikan Rüyasının sonu psikolojisi hâkimdir. Çünkü ABD Amerika’nın sonunun çok yakın olduğuna inanılmaktadır. Türkiye devletini idare edenler uyandığında, dünyadaki mazlum milletler uyandığında gerçekten Amerikan Rüyasının sonu gelecektir.

 

Ancak şu anda hala ABD’nin etkisi devam etmektedir. “Biz kendi meselelerimizi halletmez isek, başkası gelip halleder”[1] şeklindeki yaklaşım, bu etkinin devam etmekte olduğunu göstermektedir. Bu yaklaşım, özellikle Türk milletinin en yüce, en yüksek makam olarak baktığı; Han, Kağan, Sultan, Padişah, Hükümdar makamında bulunan kişiden gelince durum çok büyük ümitsizlik arz etmektedir. Böyle bir yaklaşım Türk milletinin büsbütün direnme gücünü kırar. Türk kavmini teslimiyet psikolojisine götürür. Bizim, tarihimizden öğrendiğimiz, ecdadımızdan miras kalan, medeniyetimizden, ailemizden aldığımız terbiye bu yönde değildir. Tarihçilere göre; Türkler, dünyayı idare etmek için yaratıldıkları şeklindeki temiz ve samimi bir inanca sahip millettir. Böyle bir milletin problemlerini başkaları “gelip çözerler” şeklinde devlet başkanı tarafından izahı bu sebeple çok manidardır. Velev ki bir kişi dahi kalsak, kendi problemlerimizi çözeriz. Bunun için en yakın tarihe, İstiklal Savaşı’na bakmak yeterlidir. Hatta daha da yakın bir örnek olarak, 1974 Kıbrıs harekâtını Amerika’ya rağmen yaptığımızı, buna kimsenin müdahale edemediğini, ambargoların bizi yıldıramadığını gösterebiliriz. Yine hatırlanacaktır; 1993 yılında yapılan Çelik harekâtı ile Türk ordusu, 35 bin askerle Amerika’nın hâkimiyet alanı olan Kuzey Irak’a girmiştir. Bu harekâta Amerika müdahale edememiştir.

 

Demek ki devlet irade gösterdiğinde ABD’yi bölgemizden uzaklaş-tırabilir. Ancak bunun için; önce Türk milletinin ABD ile ittifakının samimiyet temellerine dayanmadığını, Amerika’nın bizi hep aldattığını kabul edecek, karşı tavır koyacak, yeni dengeleri kuracak devlet adamlığı vasfına, becerisine, otoritesine sahip olan devlet adamları gerekir. Kaht-ı rical[2]  hala devam ediyorsa, gerçekten artık oturup problemlerimizi çözmek için başkalarını beklemeliyiz.

 

Bütün bu düşüncelerin ışığında şunu söyleyebiliriz ki; Türk milletinin ABD ile ittifakı mümkün değildir

[1] Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün TBB’DE yaptığı konuşma.

[2]Kaht–ı Rical, Osmanlı Devleti’nin son zamanlarında zayıf devlet adamları için kullanılan tabir. Devlet adamı kıtlığı anlamına gelir.

 Batı Neresidir!

Son zamanlarda Türkiye-Batı ilişkileri yine bin yıllık tarihi serüvenine dönmüştür. Bana göre Türkiye Batı ilişkileri ciddi bir şekilde tırmanmaktadır. Batı yine devr-i sabık yaratmaya çalışmaktadır. Bu, tam anlamıyla bir kurt-kuzu hikâyesidir. Geldiğimiz nokta Batı ile yine bir “kriz” noktasıdır. Ülkemiz bir kriz döneminden  geçmektedir. Suriye, Irak, terör ve terörle mücadele konularında ülkemiz zor bir döneme girmiştir. Ve olaylar her geçen gün çetrefilleşerek yoğunlaşmakta, büyümektedir. Elbab yakınlarındaki Türk birliğini kimin uçağının vurduğunu bile henüz bilmiyoruz. Bunun arkasından Suriye’nin de, Rusya’nın da, Amerikanın veya başka bir ülkenin de çıkması son derece korkunç sonuçlar doğuracaktır. Yani ülkemiz terör örgütleri ile savaşırken, aynı zamanda devletler arası açık bir savaşa da girmiş olacaktır. Olayların gelişmesi bunu göstermektedir. Sonuçta Türkiye Cumhuriyeti devleti büyük bir savaşa girmiş olacaktır.

Tam bu arada Avrupa Birliği ile çıkan sorun, Türkiye Devletinin uluslararası büyük bir askerî kuşatmaya girdiğini göstermektedir. Zamanlama manidardır.

Bana göre bu planlanmış bir durumdur.

Yani savaş kaçınılmaz görünmektedir.

Savaş yapacak bir ülkenin çok önceden bir takım ittifakler kurması gerekmektedir. Milletini, ordusunu ekonomisini, silah sanayiini çok kuvvetli tutması ve önceden buna hazırlık yapması gerekmektedir. Halbuki gerek Ergenekon tertibi ile, gerek 15 Temmuz darbe girişimi ile ordumuz, milletimiz, devletimiz, ekonomimiz büyük yara almıştır.

Bugünlerde Türkiye ile yapacağı bir savaşa önceden hazırlık yapan düşmanlarımız çok güzel stratejiler uygulamış ve düşmanını yani ülkemizi bihakkın yıpratmıştır. 30-40 yıldır PKK desteklenmiş, kurulan çeşitli terör örgütleri ile bıkmaz usanmaz bir mücadele vererek devletimizi düşmanlarımız yıpratmıştır. Bu durum, düşman kurmayının büyük başarısıdır. Aynı kurmay aklı ülkemizin yöneticilerinde görememek bizi üzmektedir.

Bu çok önemli konuyu birkaç yazı ile anlatmaya çalışacağım.

Öncelikle literatürde hep söylenegelen “Batı”yı analiz etmek gerekiyor.

Batı neresidir gerçekten? Türk milletine göre Batı neresidir?

“Batı” derken, hem Avrupa’yı kastediyoruz, hem de ABD’yi. Bu iki farklı dünyayı  “Batı” diye  birlikte nitelememizin asıl sebebi, öncelikle dini inançlar, yani medeniyetler konusunda aynı altyapıya, ortak medeniyet değerlerine sahip olmalarıdır. “Aynı alt yapı” diyoruz, çünkü ABD’de Evanjelist [1] bir inanç hâkimdir. Yani, Yahudileşmiş bir Hıristiyanlık anlayışı vardır. Türk milleti, Hıristiyan Avrupa’yı ve Hıristiyan Amerika Birleşik Devletleri’ni, emperyalist kültür birlikteliğinden dolayı birlikte düşünmektedir ve hepsine birden “Batı” demektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin her iki dünya ile de derin ilişkileri vardır. Ama Türk milleti bin yıl önce Avrupa Batısı ile karşı karşıya gelmiştir. Ecdadımızın derin stratejik öngörüsü Batıya gelmeyi gerektiyordu. Sıcak denizlere çıkmak gerekiyordu. Ve öyle yaptılar. Kader böylece bizi Avrupa Batısı ile karşı karşıya getirdi.

 

[1] Evangelizm (Evangelizm), genel anlamıyla İncil’ler hakkında vaaz vermektir. İsa üzerinde yoğunlaşan bu vaazların amacı Hıristiyan olmayanları bu dine davet etmektir.