Değerli dostlar,

2008 yılında Aktütün Karakolu saldırısı sebebiyle yazmış olduğum yazıda, devletin düşmanlarına karşı hangi tedbirleri alması gerektiği hususunda aşağıdaki önerilerde bulunmuştum.

Şimdi durum 2008 yılına göre daha karmaşık,daha tehlikeli bir hale geldi. O zaman Irak sözkonusu idi. Şimdi Suriye’de, tarihte hep benzerlerinin yaşandığı gibi, korkunç bir savaş yaşanıyor. Halep’in durumunu görüyorsunuz. Bu saldırıları her zaman 21. yüzyıl Haçlı saldırıları olarak tanımlamıştım. Çünkü asıl hedefin Türkiye Cumhuriyeti Devleti olduğunu, Anadolu topraklarını, yani yurdumuzu, Endülüs’te olduğu gibi elimizden almaya çalıştıklarını yazıp durmuştum.

Evet, iddia ediyorum, hedef aynen budur. Hedef Türkiye Cumhuriyeti Devleti’dir. Hedef, Türk milletinin tapusudur.

2008 yılındaki Aktütün saldırısı nedeniyle kaleme aldığım “öneriler” yazımı, aynen aşağıya alıyorum. O zaman Suriye meselesi yoktu. Irak sözkonusu idi. Bu durumu dikkate alarak okumanızı istirham ediyorum.

Öneriler:
A) Bu bir terörist saldırı değildir. Devletimizin sadece bir terör saldırısı ile karşı karşıya bulunduğunu düşünmek eksiktir, hatalıdır.

B) Saldırılar sadece bir ayrılıkçı örgütün saldırısı değildir. Topyekûndur.

C) ABD’nin, Irak’ta şu anda fiilen söz sahibi bir ülke olduğunu ve Irak’ın kuzeyine hiç zarar vermediğini, üstelik Irak’ın kuzeyindeki Kürtlerle işbirliği içinde bulunduğunu, Irak’ta Kürt asıllı bir insanın şu anda Cumhurbaşkanlığı makamında oturduğunu düşünerek gerçekte Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin büyük devletlerle karşı karşıya bulunduğunu, BOP’nin bunun en önemli işareti olduğunu anlamamız gerekir.
D) Şu anda fiilen yaşadığımız olayların gerçekte devlet hayatımızın tarihi bir uzantısı olduğunu, stratejik anlamının düşmanın devletimizi yıpratmak olduğunu, yaşanan olayların tarihte meydana gelmiş savaşların tabii kurallarının aynısı olduğunu ve bu sebeple devletin savaş stratejisi uygulaması gerektiğini, bir savaşın nasıl yapılması gerekiyorsa öyle hareket etmek gerektiğini anlamamız gerekir. Türk Genelkurmayının olayı böyle koymaması halinde, devlet geleneğinin bu şekilde dikkate alınmaması halinde meydana gelen olayların hiçbirisine çözüm bulamayacağımızı bilmemiz gerekir.

E) Bu sebeple yeni bir konsept tespit etmek, yeni stratejiler üretmek, yeniden silahlanmak, orduyu çok büyük savaşa girecekmiş gibi yeniden organize etmek, mutlaka sinsi arka planlar yapmak, yeni senaryolar üretmek gerektiğini anlamak gerekir.
Aman demokrasi elden gitmesin yaklaşımının bu konuyla alakası olmadığı bilinmelidir.

F) Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin problemlerinin normal memur zihniyetiyle çözümlenemeyeceğini, hayatını adamış devlet adamı yaklaşımı ile yeni bakış açıları gerektiğini bilmemiz gerekir.

G) Ayrı ayrı zamanlarda yapılan saldırıların gerçekte bir bütünün parçaları olduğunu, bu bütünün kesinlikle karşımıza bir gün çok büyük devletler savaşı çıkaracağını anlamamız gerekir. Terörle ilgili yasaları ülkemize kimler dayatıyorsa, suçluların üzerine fazla gidemeyecek hale getirilişimiz kimler tarafından sağlanıyorsa müstakbel büyük savaşın tarafının onlar olduğunu anlamak gerekmez mi! Türk Genelkurmayı bunu anlama dirayetinden yoksun bulunmamalıdır.

H) Türk Genelkurmayı, medya, siyaset ve sivil toplum kuruluşlarının bu olaya nasıl yaklaşılacağını bir şekilde koordine etmelidir. Gazetelerde çıkan “hadi biz bu 350 kişinin geldiğini görmedik, ABD’nin gözleri de mi, Kuzey Iraklı yetkililerin gözleri de mi görmedi” ve “Bu hareket hastalıklı ruhların hareketidir.” yaklaşımı son derece yanlıştır, tehlikelidir. Köşe yazarlarının bu tarz bilinçsiz yaklaşımlarının tarihi bir perspektife oturtulması bir şekilde sağlanmalıdır.

İ) “Ayrılmak ama nasıl” sorusunu sorup, ayrılmaya çözüm arayanların bir şekilde farkında olmadan devletin temeline dinamit koyduklarını ihtar etmek, medya, siyaset ve sivil toplum kuruluşlarını bu konuda bilinçlendirmek gerekmektedir.

J) İçeride özellikle PKK taraftarı bulunan DTP’nin mensuplarını kesinlikle susturmak, ROJ TV’nin yayınlarına çıkarak oradan devletimize karşı salvolar savurmalarını “demokrasinin gereği” şeklinde yorumlamak, ses çıkarmamak son derece yanlıştır. Ayrılıkçı olmayanlara karşı yönelttikleri “işbirlikçi” suçlamasının Türk ve Kürt vatandaşlar arasında nasıl derin uçurumlar açacağını dikkate alarak kesinlikle bu partinin siyasi faaliyetlerinin kontrol altında bulundurulmasının icap ettiğini anlamak gerekir. Bu parti mensuplarının yaklaşımının Osmanlı Meşrutiyet Parlamentosu’ndaki “ben Osmanlı bankası kadar Osmanlıyım” diyen ayrılıkçı milletvekillerinden farkı var mıdır? Ve Osmanlı Devleti şu anda ayakta mıdır? Düşünmek gerekmez mi?

K) Bir toplum aklına ayrılmayı koşmuşsa kıyamet kopsa da durduramayız. Ama biz Çeklerle Slovaklar gibi, Yugoslavya gibi veya Hindistan Pakistan gibi değiliz. Biz kardeş milletiz. Bölünmek diye bir yaklaşımı kimsenin istemediğini devamlı surette anlatmak ve bu yönde programlar yapmak ve bu programları yazılı ve görsel medyada, eğitim kurumlarımızda kesintisiz olarak sunmak gerekmektedir.

L) Biz bu saldırılar hakkında ve bu saldırıları yapanlar hakkında yerel kaynaklardan bilgi edinebiliyoruz. Bu kaynaklar bilerek veya bilmeyerek sansasyon yapmakta ve olayın gerçek boyutu kaybolmaktadır. Bu sebeple; bu saldırıyı yapanların gücü, uzantıları, kaynakları, halkla ilişkileri, yabancı ülkelerle ilişkileri hakkında ayrıntılı bilgileri açıkça ortaya koymak gerekmektedir. Saldırganların taşeron olduğunu, bizim vatandaşlarımızla kesinlikle ilgilerinin bulunmadığını, vatandaşlarımızı yanılttığını, içlerinde yabancı unsurların bulunduğunu, Amerikan TIR’larının bunlara cips, Cola taşıdığını, bu malzemelerin mağaralarda bulunduğunu, bunlara silahları da onların verdiğini tüm açıklığı ile ve kesintisiz olarak anlatmak gerekmektedir. Propaganda süreklilik ister. Yoksa “edi bese-onurlu yaşam” sloganı ile bizim vatandaşlarımızı kandıranlar yarın bu halkı yanlarına almayı başarırlarsa işte o zaman Hindistan Pakistan ayrışmasında olduğu gibi 2,5 milyon insanımızı kaybederiz. Bunu iyice anlamak ve her gün Türk Milletine anlatmak gerekir.

Sonuç olarak; yapılan saldırıların gerçekte büyük devletlerin saldırısı olduğunu anlamak ve ciddi devlet politikası uygulamak gerekir. Bu duruma göre herkes sorumluluğunu bilmelidir. Savaş kurallarına göre hareket edilmelidir. Aksi halde devlet yıkılır ve hep birlikte altında kalırız.

“Bize göre her yabancı şey düşman ya da hedeftir.
Hiçbir şey ve hiçbir kimse bizim dostumuz olamaz.
Hiçbir şey ve hiçbir kimse…”

MOSSAD-İhanet Çemberi
Victor Oskrovsky-Claire Hoy

Reconquista ve Türk Milleti’nin Mukadderatı adlı kitabımda, Mehmet Emin Yurdakul’un “Ey Türk Uyan” adlı şiirinden bazı bölümleri yazmıştım.

Bugün gelinen noktada milletimizin tarihî, büyük uyanışını sağlamak en büyük görevimizdir.

1914 yılında kaleme alınmış olan bu şiiri, halen ülkemizin içinde bulunduğu durumu anlatması bakımından, bizlerin uyanmamız bakımından, önemli buluyorum.

Sadece iki kıtasını buraya alıyorum.

“Sus ağlama, harabenden kalk doğrul,
Kaldır, solgun, felaketli başını,
Dindir kanlı gözlerinin yaşını,
Çık meydana, kurtulmaya bir yol bul!”

“Beklediğin daha hangi musibet?
Elvermez mi, bağrındaki yaralar?
Elvermez mi, alnındaki karalar?
Elvermez mi, bu sefalet, bu zillet?”

Ey Türk Uyan

Mehmet Emin Yurdakul

Değerli dostlar,
Aşağıdaki yazıyı 2006 yılında yazmıştım. Yeniden okuyunca anladım ki o günkü düşüncelerim hala güncelliğini koruyor. Devlet idaresinden Amerikan yanlısı olanların tasfiye edilmesiyle belki devletimizin idaresi yeni bir rotaya oturtulacaktır. Ancak, devletimizin sıkıntıları hala aşağıdaki yazıda olduğu gibi etmektedir.

Yazıyı 2006 yılındaki olaylara bakarak yazmıştım. Sizler de okuyup yorumlarsanız memnun olurum.

HİÇ DÜŞÜNDÜNÜZ MÜ?

Hiç düşündünüz mü? Türkiye Cumhuriyeti’nin problemleri neden bu kadar çoktur? Türk Milleti niçin Çin Seddi’nden Viyana’ya kadar uzanan topraklar üzerinde 2200 yıldır yaşama mücadelesi vermektedir? Bu kadar engin, bu kadar uçsuz bucaksız coğrafya üzerinde hâkimiyet kuran ve bu coğrafya üzerinde yaşayan bir düzineden fazla millete altın çağlar yaşatabilen, yüksek bir kültür ve medeniyetin sahibi bu millet, neden üç yüz yıldır buhranlarla karşı karşıyadır? Türkiye, jeopolitik ve jeostratejik açıdan önem taşıyan çok büyük bir ülke. Ama Avrupa Birliği, ABD, NATO, İslam Konferansı, Gümrük Birliği, Kıbrıs, Güneydoğu meselesi ve benzeri bir düzine iç ve dış dinamik karşısında adeta bocalıyor. Eski kuvvetli günlerimize sahip olmak için zaman zaman yaptığımız hamlelerin hiç biri sonuç vermiyor.
Bize;
“Batılılaşırsanız kalkınırsınız” diyorlar… Bu düşünceye aldanan Türk aydını problemler karşısında üç yüz yıldır çaresiz ve çözümsüzdür.
Türkiye Devletinin bu denli çözümsüz kalışı bütün Türk çocukları gibi beni de elbette üzüyor. Batının başlattığı yeni Haçlı Seferleri insanı düşündürüyor. Batı bütün gücünü seferber ederek, Orta Çağ’da olduğu gibi yönünü yeniden Doğuya çevirmiş bulunmaktadır. Vaktiyle Papaların kışkırtmasıyla yirmi devletin birden Doğuya doğru harekete geçtiği gibi, bugün de aynı güçler yeniden harekete geçmiştir. Batı, cadı kazanı gibi kaynamaktadır. Batı bütün gücüyle Doğunun üzerine bu denli fütursuzca yürürken insan böyle eli kolu bağlı kalmak istemiyor!
İnsanlık bu günü tarihi boyutuyla yaşıyor. Sosyal mücadelelerin eski çağlardaki boyutu ne ise bugünkü boyutu da aynı. Sosyal olayların kurallarında zerre kadar değişiklik yok. Güçlü ülkelerin, ellerinde bulunan kuvvetlerini yere ve coğrafyaya bakmaksızın ve kendi stratejik hedefleri için acımasızca kullanmaları insanı ürkütüyor. İnsan, Irak’ta, Suriye’de gördükleri karşısında adeta dehşete düşüyor. Hani, İnsan Hakları Beyannameleri vardı? Hani hayvan hakları vardı? Bütün sosyal sistemlerin, bütün dinlerin ahlaki ve insani değerlerine, öğretilerine rağmen, emperyalist emellerini gerçekleştirmede hiçbir ahlaki ve insani sınır tanımayan Batılı güçlerin bugün ulaştığı başarılar ve yayıldıkları yerler insanı düşündürüyor.
Bu sebeple Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin dünya çapında hedef koyan bu emperyalist güçlere karşı ne yapabileceğini düşünüyorum. Türkiye Devleti ‟nin aydınını ve kendimi adeta sorgulamak istiyorum. Bin yıllık çekişmenin bugün ulaştığı noktanın gerçek bir hesaplaşmanın sonucu olduğunu düşünüyorum. Türkiye Devleti ‘nin gerçek bir tehditle karşı karşıya bulunduğunu düşünüyorum. Vaktiyle bağımsızlığımızı Mohaç’ta münakaşa ve ispat ettiğimiz güçler, bugün kendi hâkimiyetlerinin kavgasını bizim topraklarımızda vermeye başladılar. Bu durum aslında millet hayatımız için çok tehlikelidir. Bugün Batı ile kendi topraklarımızda hesaplaşma zorunda kalmış olmamız askeri bakımdan da son derece tehlikeli ve vahimdir. Bu sebeple kafamda bir yığın soru ve içimde bir yığın ıstırap var. Ruhumda adeta fırtınalar kopuyor. 21. Yüzyıl Haçlı seferlerinin Türkler tarafından nasıl püskürtüleceğini ciddi ciddi ve derin derin düşünüyorum. Çok acımasızca ve barbarca saldıran Haçlılar Anadolu’yu şimdilik baypas yaparak topraklarımızın arka bahçesine asker çıkardılar. Ve Türkiye Devletinin elitleri, bu kuvvetlerle “stratejik ortak” olduklarını söylüyorlar ve “Vizyon Belgeleri” imzalıyorlar. Tarihi, ilmi ve askeri realitelere tamamen zıt olan bu yaklaşım, yaklaşan tehlikeyi görmekten çok uzaktır. Doğrudan doğruya askeri harekât yapan Batılı güçlerin mutlaka durdurulması ve kesinlikle geri itilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ekonomik, kültürel, siyasi ve askeri geri kalmışlık içinde bulunan Türkiye Devleti “nin bu saldırılarda taraf olmamak gibi bir strateji izlediği açıktır. Ancak bilinmelidir ki düşman; mahallenin bakkalını götürürken ses çıkarmazsanız, kasabını, manavını, öğretmenini, imamını götürürken ses çıkarmazsanız, sonra polisini ve askerini götürürken, hatta askerinin başına çuval geçirirken ses çıkarmazsanız, bir gün sizin de götürüleceğinizi ve çözüm için artık çok geç kalınmış olacağını anlamış olmanız gerekir. Bu bakımdan, gaflet ve duyarsızlık içinde geçirilen her günün çözümü biraz daha uzaklaştırdığını düşünüyorum. 1683 Viyana bozgunu ile başlayıp peşpeşe devam eden moral bozucu askeri yenilgiler serisi, bir süre sonra Avrupa’nın ezici üstünlüğünü kabul eden Osmanlı aydınının giderek kendisine güvenini yitirmesine ve derin bir aşağılık kompleksine kapılmasına sebep oldu. Bu kompleks devletin yıkılışını hazırladı. Ve bu bozgundan sonra milletimizin Avrupa’dan geri çekilmesi başladı. Geri çekilirken bu milletin bütün değerleri erozyona uğradı. Bu erozyon halen devam ediyor. Bu çürümenin ve bozulmanın nasıl önlenebileceğini ve Türk Milleti ‟nin geri çekilişinin nerede durdurulabileceğini, yani yeniden yükselişin nasıl mümkün olabileceğini düşünüyorum. İlk bakışta her şey normal gibi görünüyor. Ama gerçek öyle değil.
Halen Haçlı Seferleri faal,
Halen Tapınak şövalyeleri faal,
Halen Bizans’ı yeniden ihya etme çabaları faal,
Malta Şövalyeleri’nin bile yıl dönümlerini kutlayan Batılı devletlerin Türkiye üzerindeki politikaları sinsi ve faal.
Halen RECONQUĠSTA faal.
Hala Balkanlar problemli, Kıbrıs problemli, Musul ve Kerkük problemli, Filistin problemli… Osmanlının çekildiği bütün topraklar problemli.
Batılılar kendi menfaatlerine uygun şekilde çözmeye çalışıyorlar bütün bu problemleri. Gariptir ki, bizim ülkemizin de problemlerini çözmeye yetkili hissediyorlar kendilerini. Sanki Mondros Mütarekesi veya Sevr devam ediyormuş gibi! Veya bu ülke Tanzanya imiş gibi! Buna nasıl tahammül edebildiğimizi bir türlü anlayamıyorum. Bu, dünya çapında problemlere rağmen Türkiye Cumhuriyeti’nin idarecileri hala “devlet işlerini vezire ısmarlayan” anlayış ile devleti idare etmeye çalışıyor. Bu ülkenin siyaseti, ekonomisi, eğitimi iyi değil. Fert başına düşen milli geliri az. Kalkınmış ülkelerin bugünkü durumuna ulaşmak için dahi çok uzun yıllar geçmesi lazım. Hayır! Tarihi, doğal, beşeri ve ekonomik özellikleri bakımından Türkiye büyük ülke! Türkiye, çölü olmayan, su sıkıntısı olmayan bir ülke! Seksen yıldır sava görmemiş, nüfusu genç bir ülke! Ama nedense, bir türlü ağır sanayisini kuramıyor, bir türlü enerji kaynaklarına ulaşamıyor. Türkiye, emperyalist devletlerin açık pazarı durumunda hala! Her yıl ödemeler dengesi açık veriyor, iç ve dış borcu gittikçe artıyor. Dünyanın bugünkü süper güçleri arasında Türkiye yok. Birleşmiş Milletler ‘in “daimi konseyi” arasında Türkiye yok. Bundan yaklaşık yüzyıl önce dünya savaşı görmüş, meydan muharebesi yapmış olan Türkiye, bugün ancak düşük yoğunlukta bir savaşa girebiliyor. Ağır sanayii olmadığı için silah sanayiinde de geriyiz. Tanklarımızı İsrail modernize
ediyor.
Elektronik endüstrimiz yok. Bilgisayar teknolojimiz, ince teknolojimiz yok. Süper güçlerin üzerimizde hâkimiyet mücadeleleri var. Büyük Ortadoğu Projesi ile bizim ülkemizi de şekillendirmek istiyorlar. Bizim tarihi yerli kültürümüzü de Irak gibi, Somali gibi, Afganistan gibi geri buluyorlar ve kendi kültürlerini bize dayatmak istiyorlar. Batılı güçlerin Doğuya karşı giriştikleri hücumları kesemiyoruz. Çünkü yerli işbirlikçiler onlardan yana. Buna hiç kimse ses çıkarmıyor. Adeta bir “teslimiyet” duygusu içinde yetkililerimiz. Ve aydınımız Batı kültürü karşısında tıpkı İttihat ve Terakki döneminde olduğu gibi “aşağılık kompleksi” ne kapılmış, bir türlü “kendisi” olamıyor. Bilakis, kendi yerli milli kültürünü alaya alıyor. Tabii ki, bu durum bizi Batılı milletler ve kültürler karşısında zayıf düşürüyor. Devletimiz ve milletimiz bir türlü kendi kültürü ile hem hal olamıyor. Onu bir türlü “ilimleştirip hareketlendiremiyor”

Aşağıya anarşinin artması ve ordu üzerinde oyun oynanmasının Osmanlı Devleti’ne nelere mal olduğunu anlatabilmek için bazı paragraflar aldım. Her paragraf aslında üzüntü dolu, dert dolu tabii ki… Ama Osmanlının çöküşü, ordu parçalanmasa, anarşiye prim verilmese idi öyle kolay kolay mümkün olmazdı.

Benzer senaryolar bugün yine ülkemizde üzerinde oynanmaktadır. Yine ordumuz üzerinde spekülasyonlar yapılmaktadır. Bu çok tehlikeli bir oyundur. Ordumuz üzerinde kesinlikle operasyon yapılmamalıdır. Ordu tarihi kimliğini, disiplinini korumalıdır.

Kim ordu üzerinden oyun kuruyorsa, bilinmelidir ki devletin temellerine dinamit koyuyor demektir. Ergenekon oyunu oynanırken de aynı şeyleri söylemiştim. Ergenekon tertibini kim planlamışsa 15 Temmuz ayaklanmasını da o planlamıştır. Darbe girişiminin ertesi günü askeri liselerin kapatılması, harp okullarının kapatılması, Ergenekonu tertipleyenler ve 15 Temmuzu organize edenlerdir. Aslında Türk ordusuna diz çöktürmeye çalışılmıştır. Düşman bunda büyük nispette başarılı olmuştur. Yöneticilerimiz de düşmanın bu oyunlarına gelmiştir. Hiçbir şekilde devletin ve ordunun geleceği düşünülmemiştir. Şimdi gelinen nokta çok tehlikelidir. Hala ordumuz üzerinde operasyonlar yapılmaya devam edilmektedir. Bu tertibi yapanlar da bir gün bu çöküntünün altında kalırlar. Yöneticilerimiz konuyu bir daha düşünmelidir.

Bakınız Balkan Savaşları öncesinde meydana gelen anarşi ve ordunun bölünmesi nelere mal olmuştur.

“Osmanlının Balkanlardaki çözülüşünü hazırlayan olayları izah ederken aşağıdaki izahatı yapar Şevket Süreyya Aydemir. 

Ve gerçekten balkanlar, bir anarşi, bir kaos sonra patlak vermiştir. Nitekim, devletin içine düştüğü anarşi, hamurunda beslediği felaketi, yani büyük yenilgiyi, az sonra getirecektir. bu yenilgi Balkan Harbi’dir. 

Ordu fiilen parçalanmıştır. Bazı subaylar gizli komiteler, cemiyetler kurarlar. Hükümeti devirmek çabası içindedirler. Ama hakikatte orduyu parçalarlar. Zabitlerden dağa çıkanlar vardır. Bazı subaylar, bölükler ve hatta taburlar, düpedüz Arnavut isyancılarına katılırlar. Ve bu isyancılar, Selanik limanı üzerinden Sırbistan’a sevkedilen yabancı silahlarla beslenirler.” 

“Anarşi nizamın iflasıdır. Teşrii gücün, icra organlarının zaafa uğraması, ordunun bozuluşu ve müesseselerin itibarsızlaşmasıdır. Eğer bu çöküntü,mevcut nizamdan daha ileri ve daha sıhhatli bir nizama geçmek için bir tasfiye, yani sosyal gelişmenin neticesi olan diyalektik bir birikim değilse ve bu yeni nizam, liderlerini, öncülerini, müjdecilerini bulmamışsa, yaşanılan hava, tam anarşi demektir. Anarşi bir kaos, bir başıboşluk, bir değerler çözülüşüdür. Onun havası içinde en aşağılık ihanetlerden,, en kanlı hesaplaşmalara kadar bütün tohumlar, diledikleri gibi gelişir, filizlenirler.”