“Bin Yıllık Tarihimizin En Büyük Krizi”
Yukarıdaki başlık rahmetli Durmuş Hocaoğlu’nun bir makalesinin başlığıdır.
“Kriz” kelimesi genellikle şöyle tarif edilir: Kriz; normal bir gidişin anormal hale gelmesidir.
“Bunalım veya buhran” kelimelerinin de benzer tarifleri yapılır sosyolojide.
İdeolojinin ve eşyanın kanunlarına aykırı davranmakta ısrar edilirse toplumlarda “bunalım-buhran” meydana gelir.
Her iki kelime de ülkemizin bugün içinde bulunduğu duruma uymaktadır.
TÜRK SİLAHLI KUVVETLERİNİ UYARIYORUM.
“Vatan bayrağın dalgalandığı yer değil midir!” demişti kaptan.
Hatırlarsınız.
Şimdilerde vatanımızı maskeli işgal altında tutanlar, iyice “gemi azıya aldılar”. Artık açık açık bölünmeyi konuşmaya başladılar. Kadrolarını kurdular, 5. Kol kuvvetlerini kurdular. Korkusuzca, ellerini kollarını sallayarak, istedikleri her şeyi yapabiliyorlar. Nasıl olsa “bütün taşlar bağlı!”
Türk Silahlı Kuvvetleri de PKK nın silah bırakması için “çözüm süreci”ne destek vermiş. Bunun için bir “çalıştay” yapmış. Bu çalıştayda alınan kararlara göre;
– Ders kitaplarındaki aşırı milliyetçilik törpülenmeli,
– Ortak tarih bilinci geliştirilmeli,
– Kürtçe vaaz verilmeli, (Fethullah Gülen’in vaazları Kürtçe alt yazılı olarak verilecekmiş!)
– Kürtçe kullanımı kolaylaştırılmalı,
– Bölgedeki yer adlarında hızla eskiye dönülmeli.
TSK.nın çözüm sürecine destek için aldığı bu kararları 08 Şubat 2013 günlü basında görebilirsiniz.
Değerli dostlar, cümleten Cuma’nız mübarek olsun.
Türkler, bin yıldan beridir Anadolu topraklarında hür bir millet olarak yaşamışlardır. Bu bin yıl içerisinde Türk Milleti’nin düştüğü en büyük kriz, bana göre, bugünkü krizdir.
Haçlı saldırıları, Fetret devri, Viyana bozgunu, Islahat hareketleri, Balkan Savaşları, hatta Birinci Dünya Savaşı bile bugünkü krizden daha büyük değildi.
Çünkü “düşman” karşımızda idi ve çarelerini buluyorduk. Düşününüz ki, II. Kılıçarslan, 50 bin kişilik bir kuvvetle 800 bin kişilik Haçlı ordusunu karşılamıştır Anadolu’da. Bu bile bugünkü kadar büyük bir problem olmamıştır. Düşman görünüyordu, gücü biliniyordu, çaresi de buna göre bulunmuştu. Gerilla savaşı ile karşı konulacaktı. Öyle yaptılar.
Bugün düşman kendisini çok sinsi bir şekilde gizlemektedir.
Bu Yazılar Belki Son Uyarılarımızdır.
Kahveye çay içme niyeti ile giren vatandaş, bir masaya oturur. Çay söyler. Yandaki masada iki arkadaş derin sohbete koyulmuşlardır. Çayını içerken sohbet eden iki arkadaşa kulak kabartır. Anlar ki, tarihi bir menkıbeyi konuşuyorlar. Biri allame gibi anlatıyor. Kendisine ve bilgisine olan sonsuz güveni içinde, hatta yandaki masalardan da duyulabilecek şekilde anlatıyor da anlatıyor. Meğer Hazreti Musa ile Fravun olayını anlatmakta imiş. Fakat anlatırken tarihi gerçekleri tam bilmediği için, isimleri tam bilmediği için, kulaktan dolma bilgilerle olayı uyduruk bir şekilde aktarmaktadır. Hazreti Musa ile Fravun’u anlatırken kullandığı ifadeler, yalnız çay içmekte olan yan masadaki vatandaşın dikkatini çeker. “İki adam kavga etmişler. Birinin adamları fazla imiş! Diğerini kovalamış. Adam kaçmış. Önüne bir su çıkmış. Elindeki sopa ile suya vurmuş, su ikiye ayrılmış. Adam karşıya geçmiş, kurtulmuş. Onu adamları ile kovalayan ise adamları ile birlikte suya dalmış ve hepsi boğulmuşlar!” Tabii ki, tek başına çayını içmekte olan vatandaş olayın gerçeğini iyi bilmektedir. Adamın, bu çok önemli olayı çarpıtarak anlatmasına tahammül edemez. Ve yanlarına yanaşır. Der ki, “Arkadaşlar kusura bakmayın. İstemeden sohbetinize kulak misafiri oldum. Tarihi bir olayı anlatıyorsunuz. Ama bu olaydaki insanlar rastgele iki insan değil, Fravun ile Hazreti Musa, kaçan adamın elindeki sopa aslında herhangi bir sopa değil, Asa!! Buna benzer bir şekilde yalnız olan adam diğerlerinin bilinçsiz bir şekilde ve fakat ukala ukala, her şeyi biliyormuşçasına anlattığı olayın tümünü düzeltir.
Kıssadan hisse.
Sayın başbakan “Türkiye Bayrağı” tabirini kullanmış. “Her türlü milliyetçilik ayaklarımın altındadır” demiş. Vesaire vesaire. İhanetin sonu yok.
“Etraki bi idrak”
Bir Fransız akademisyen Batı ile Doğu arasındaki münasebetlerin tarihi seyrini basit örmekle şöyle özetlemiştir:
“Batı ile Doğu arasındaki münasebetlerin tarihi, büyük ilerleme ve itilme hareketlerinin tekerrüründen ibarettir.
-Asya’nın ilerleyişi, Med harpleri ile durdurulur.
-Sonra Makedonya ve Roma karşı taarruza geçer.
-VII. Asırda Müslüman ilerleyişi vardır.
-X. Asırda Bizans’ın karşı taarruzu vardır.
-XI. Asırda Selçuklu Türklerinin ilerleyişi XII. asır HAÇLI SEFERLERİNİ doğurur.
-Osmanlı Türklerinin Bursa’dan Viyana’ya uzanan XIV. Asırdan XVII. Asra kadar olan ilerleyişi, 1912’de nihayet Edirne’ye kadar çekilmeleri ile neticelenir.”
Yılmaz Öztuna, Türkiye Tarihi, Cilt 3 Sayfa 216-217 (L.Empire du Levant, Sayfa 8-11)
Yani Asya’nın ilerleyişi Türklerin Edirne’ye geri çekilmesiyle durdurulur.
Biz Türklüğümüzden İstifa Etmiyoruz
(Çok Önemlidir, lütfen ihmal etmeyiniz, okuyunuz)
Değerli dostlar,
Hürriyet Gazetesi yazarı Ertuğrul Özkök “Türklüğümden istifa ediyorum!” diye bir yazı yazdı. Türkleri bugünkü Kürt açılımının önünde engel görenlerin önünden çekilmek için okuyucularına istifasını sundu. Kendisi bir göçmen çocuğu imiş! Babası; “Burası bizim son vatanımızdır!” diye kendisine telkinde bulunmuş. Ama “Eğer benim Türklüğüm Kürt açılımına engel ise, aha da ben Türklüğümden istifa ediyorum” diyerek güya Kürt açılımının önünden çekildi.
Emperyalizm, yani “Yedi Düvel”, yeni Tanzimat Fermanları, yeni Islahat Fermanları ilan ettiriyor.
Değerli dostlar, 1839 yılında ilan edilen Tanzimat Fermanı’nı (Gülhane Hatt-ı Hümayunu) herhalde bilmeyeniniz yoktur.
Tanzimat Fermanı Gülhane Parkı’nda okunduğu zaman yoldan geçen iki vatandaş kalabalığı görürler. Biraz durup okunan Fermanı dinlerler. Tabii ki okunmakta olan Fermanın dili çok ağırdır, vatandaşlar bir şey anlamazlar. Biri diğerine sorar; bunlar ne diyorlar? Diğeri de şu cevabı verir. “Aslında pek bir şey anlamadım ama GALİBA BUNDAN SONRA GÂVURA GÂVUR DENMEYECEKMİŞ!”
Şimdi “İlahlar yine kurban istiyorlar”. Tanzimat Fermanı yetmedi, Islahat Fermanı (1856) yetmedi, Sultan Abdülaziz’in “hal” edilmesi yetmedi, 31 Mart Vak’ası yetmedi, Sultan Abdülhamit Han’ın “hal” edilmesi yetmedi. Balkan Savaşları, İstiklal Savaşı, Menemen olayı, darbeler yetmedi. Bunların hiçbiri Türk milletini yok etmeye yetmedi.
İlahlar yine kurban istiyor!.
Büyük Türk Hakanlığı mensubu milletimizin özellikleri hakkında bizi iyi tanıyan birkaç yabancı düşünürün görüşlerini aktarmak istiyorum. Bugün bu özelliklerimizi çocuklarımız bilmiyor ve aydınlarımız da kör bir “küreselleşme” anlayışı uğruna görmezden geliyor.
Bakınız Napolyon ne diyor:
“İnsanları yükselten iki büyük meziyet vardır. Bu iki meziyetin yanı başında her iki cinsi, kadınla erkeği şereflendiren tek bir fazilet vardır: Vatana, icabında her şeyini tereddütsüz feda edecek kadar bağlı olmak. Bu meziyetler ve bu fazilet en büyük kahramanlığı, hayatın elemine, kederine karşı fütursuz kalmayı ve ağır hadiselerin acılıklarına göğüs germeyi doğurur. İşte Türkler bu çeşit kahramanlardır ve ondan dolayı Türkler öldürülebilir, lakin mağlup edilemezler”.[1]
XII. Charles (Demirbaş) ise Türkler hakkında şöyle diyor:[2]
“Poltava’da esir oluyordum. Bu, benim için bir ölümdü, kurtuldum. Buğ nehri önünde tehlike daha kuvvetli olarak belirdi. Önümde su, ardımda düşman, tepemde cehennemler püsküren güneş!… Su beni boğmak, düşman beni parçalamak, güneş beni eritmek istiyordu. Gene kurtuldum.
Fakat bugün esirim. Türklerin esiriyim. Demirin, ateşin ve suyun yapamadığını onlar yaptılar, beni esir ettiler.
Ayağımda zincir yok, zindanda da değilim. Hürüm, istediğimi yapıyorum. Lakin gene esirim. Şefkatin, uluvvucenabın, asaletin, nezaketin esiriyim. Türkler beni işte bu elmas bağa sardılar. Bu kadar şefkatli, bu kadar alicenap, bu kadar asil ve bu kadar nazik bir milletin arasında hür bir esir olarak yaşamak, bilsen ne kadar tatlı!…”.[3]
Değerli dostlar,
Sayın Selahattin Arslan ağabeyimin paylaştığı, Selcen Taşçı’nın yazdığı “Türk Düşmanlığının 1200 Yıllık Tarihi” başlıklı makalesini okudum.
Makalede; Dr. Ahsen Batur’un “Türk Sözünün Hazin Serüveni” ni yazdığı “1200 Yıllık Sürgün” adlı kitabından alıntılar yapılarak, Türler hakkında tarih boyunca yazılmış, söylenmiş kanaatler özetlenmeye çalışılmıştır.
Sayın Selcen Taşçı hanımefendi, kitabın bir özetini çıkarmış, bizlerin bilgisine sunmuştur. Kendisine müteşekkiriz.
Ayrıca yazıyı paylaşmaya değer bulan Selahattin ağabeyime de teşekkür ediyorum. Bu konuda bir Türk çocuğu olarak bendenizin daha önce yazmış olduğum aşağıdaki yazıyı bilgilerinize sunmak için izninizle paylaşmak istiyorum.
Feraset
Değerli dostlar,
Her fırsatta milletimi uyarmaya çalışıyorum. Araştırmaya, okumaya fırsatı olmayanlar genellikle gelişen olayların sebep-sonuç ilişkilerini anlayamamaktadırlar.
Özellikle son zamanlarda ülkemizde alabildiğine sürdürülen psikolojik ve asimetrik savaşın farkında olamamaktadırlar.
Ülkemizde derin bir asimetrik savaş sürdürülmektedir.
Bu savaşın elbette ki tarafları vardır.
Şunu iyi anlamak gerekir. Bu taraflardan biri biziz. Ancak, karşı taraf o kadar teknik bir propaganda yapmaktadır ki, bizim tarafımızda olması gereken insanlar nerede bulunduklarını, kim olduklarını adeta anlayamamaktadırlar.
Değerli dostlar, yazı biraz uzun oldu, biliyorum. Sabırla okuyacağınız ümidini taşıyorum. Yazının uzun olmasının sebebi, “belki bir sorumlu okur düşüncemdir.”
Saygılarımla.
“Türklüğü dayatacaksınız, Müslümanlığı dayatacaksınız, Sünniliği dayatacaksınız ve hem de Hanefi olmak zorunda kalacaksınız. Başka halkların egemenlik, özerklik, yabancı dilde savunma hakkı ve genel af isteklerine ise hayır diyeceksiniz. Bu olmaz işte!”
Bu cümleleri Saba Tümer’le televizyonda konuşan, Türkiye’nin ünlü profesörlerinden biri sarf etti!
İsmini elbette hepiniz biliyorsunuz. Tabii ki Doğu Ergil!
Bu düşüncelerle paralel olan ifadeleri, Murat Karayılan’ın ifadelerini de almak istiyorum. Lütfen sizler karşılaştırınız.
Son Yorumlar